Zespół Szkół Nr 12
Aktualności

„199 małych bohaterów”. Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej

Ośmioro młodych ludzi, osiem różnych dróg do szkoły, różne kontynenty, inne marzenia i podobne emocje. „199 małych bohaterów” w reżyserii S. Klausmanna to dokument, ukazujący życie dzieci z wielu perspektyw. Historie To, Jaffera, Annaleny, Sanjany, Anich, Zacheo, Alphonsine i Wiktora zabierają widza w podróż po trzech kontynentach – Azji, Afryce i Europie. Uczniowie klasy 5F wraz z wychowawcą, p. Anna Jasińską oraz z nauczycielem wspomagającym, p. Anną Kudrel-Nowakowską przyjrzeli im się z bliska podczas kolejnej wizyty w DDK Węglin z cyklu „Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej”. To działania w zakresie autorskiej innowacji,  mającej  na celu głównie poszerzanie treści podstawy programowej z języka polskiego, ale też godzin wychowawczych.

Bohaterowie obrazu podczas spojonych w całość kilku dokumentów opowiadają o swojej drodze do szkoły. Jest różna, prowadzi m.inn. przez ścieżki Laosu, Nambii, Wybrzeże Kości Słoniowej, czy warszawskie drogi. Czyhają na nich inne niebezpieczeństwa, a  codzienne obowiązki dzieci mogą wydać się zupełnie niezrozumiałe dla rówieśników z odległych krajów. Postacie dzieli  wszystko – krainy geograficzne, status materialny i związane z tym możliwości poznawcze, kultura. Jaffer, mieszkaniec Iraku mówi: „Boję się terrorystów. Najbardziej boję się bomb i głośnych wybuchów. Chcę skończyć szkołę, zostać policjantem. Marzę, by mój kraj stał się nowoczesny i wszystkie dzieci miały dostęp do szkoły”.

„Najbardziej boję się ludzi. Moją największą wadą jest, że boję się ich. Moją zaletą jest, że gdy mnie biją, śmieję się z nich” – mówi Sanjana, dziewczynka z Indii, której mama została wydana za mąż w wieku 9 lat. Sanjana opisuje swoją dwugodzinną drogę do szkoły, pełną niebezpieczeństw, zwłaszcza ze strony zaczepiających ją mężczyzn. Ukazuje trudną sytuację kobiet w zamieszkiwanej przez siebie części świata. W przyszłości chciałaby żyć gdzie indziej i zostać aktorką w Bollywood.

Dysproporcje na każdej płaszczyźnie okazują się być ogromne. Annalena z Niemiec pokonuje codziennie trzy kilometry, by dotrzeć do szkoły. W przyszłości chciałaby zostać pielęgniarką. Boi się chorób, szczególnie raka. Zacheo z Namibii, by dostać się na lekcje, musi przebyć aż sześćdziesiąt kilometrów. Alphonsine z wybrzeża Kości Słoniowej jest w szkole codziennie, jednak nie po to, by uczyć się, ale by pomóc ciotce sprzedawać jedzenie.

Wiktor, chłopiec z Polski, pozornie ma wszystko, o czym mogą marzyć występujące w filmie dzieci. Mieszka w nowoczesnym domu przy lesie, troskliwa mama codziennie przygotowuje mu śniadanie,  odwozi do szkoły. Bohater uczy się w szkole muzycznej, po lekcjach na zajęciach dodatkowych konstruuje modele samolotów. W czasie wolnym wraz z bratem ćwiczy grę na instrumentach.  Wie, że jego największe marzenie nigdy się nie spełni. „Chciałbym, by mój tata ożył” – mówi na koniec Wiktor.

Poprzez naturalne ukazanie dziecięcych zmagań z codziennością, ich przeżyć, lęków i pragnień, obraz Klausmanna staje się wręcz namacalną opowieścią w niezwykłej zdjęciowej oprawie, od której trudno oderwać wzrok. Film podświadomie nawiązuje dialog z młodym odbiorcą, stawiając pytania o równe szanse w dążeniu do lepszego życia, o skalę problemów związanych z nierównością płci i zagrożenia, wobec jakich staje wiele dziewczynek na całym świecie. Pobudza do refleksji, odwołuje się do empatii i skłania do działania na rzecz zmiany. To zasób, który z pewnością przyda się podczas przyszłych lekcji o edukacji globalnej.

Sytuacje życiowe wspomnianych postaci są trafnym punktem odniesienia podczas lekcji języka polskiego oraz godzin wychowawczych. Pozwalają uczniom na interpretację literatury dziecięcej w szerszym kontekście. Uczą odbioru i rozumienia filmu oraz jego silnego związku z książką. Historie osób, które w drodze do szkoły przez pustynię marzą choćby o szklance wody, pozwalają młodemu widzowi zrozumieć, w jakim stopniu życie zależeć może od wieku, statusu materialnego rodziny, płci oraz miejsca, w którym dane nam było urodzić się. Mówią o tym, że bez względu na różnice, często towarzyszą nam podobne lęki i tęsknoty oraz radości. Stawiają przed dziećmi otwarte pytanie o to, jaki wpływ ma dostęp do szkoły na późniejsze życie ludzi z całego świata.

 

 

Anna Jasińska

Skip to content